Het verhaal van Willy

Vanavond heb ik voor het eerst uw pagina bekeken. Het was de wereld van herkenning. Ruim 4 jaar gelden is bij mij de ziekte van Bell geconstateerd. Op een avond was ik aan het tandenpoetsen en merkte dat het water zo maar uit mijn mond liep. Mijn lip werd doof en mijn oog sloot niet meer goed.

De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan en deze dacht aan de ziekte van Bell. Om andere dingen uit te sluiten heeft hij mij verwezen naar de neuroloog en is meteen een aanvraag voor een CT-scan ingediend. Ook zijn er meteen medicijnen voorgeschreven, een antibioticakuur en prednison. De verlamming aan de rechterzijde van mijn gezicht was inmiddels volledig. Ook had ik een fikse pijn achter mijn oor.

De scan was gelukkig goed, en de huisarts en de neuroloog kwamen tot de conclusie dat de verlammingsverschijnselen vanzelf weer over moesten gaan. Op de vraag van mij aan de neuroloog wanneer ik weer terug moest komen werd gezegd: niet, of het gaat weer over of het blijft zo, maar ik kan niets voor u doen. (Ook ben ik gewoon door blijven werken. Ik heb een vrij drukke baan, en er is nooit gezegd dat ik rustig aan zou moeten doen.)

Ondertussen was er niets verbeterd, ook de pijn niet. Via via kwam ik in contact met een acupuncturist die wel vaker patiënten in zijn praktijk had gehad met deze verschijnselen, en ben ik aan deze behandeling begonnen. Inmiddels waren er een 4-5 weken voorbij na het begin van de ziekte. De huisarts en neuroloog hadden absoluut geen vertrouwen hierin, ze waren er zelfs op tegen. Na een paar behandelingen kwam er toch enige verbetering in mijn gezicht.

Langzaam maar zeker kwam er weer beweging in de zaak. Ook was ik begonnen met het slikken van vitamine c en b-preparaten. Na ongeveer 7 maanden is de acupunctuur behandeling gestopt omdat er geen vooruitgang meer geboekt werd. De verlammingsverschijnselen waren aanzienlijk verbeterd, maar het was niet over.

Wat ook gebleven is, is de hoofdpijn. Achter mijn rechteroor zit nog steeds diezelfde zere plek. Tintelende en dove lip en krokodillentranen horen nu bij mij. Daar had ik na 3 jaar toch eigenlijk wel genoeg van, vooral van die hoofdpijn. Er is een heel rijtje medici(onderzoeken) afgewerkt. Huisarts, neuroloog, CT-scan, KNO-arts, AMC Amsterdam en tenslotte manuele therapie in de Isalakliniek in Zwolle. Daarbij heb ik veel baat gehad. De hoofdpijn was aanzienlijk minder geworden. Dit alles was vorige zomer.

Was ja, want sinds een week ben ik plotseling zeer duizelig geworden. Mijn huisarts denkt dat dit veroorzaakt wordt door “klontjes” in de vloeistof van het evenwichtsorgaan. Na 1 week is ook de hoofdpijn in volle hevigheid terug. Volgens mij hangt dit allemaal nog steeds samen met de ziekte van Bell. Wie o wie heeft dit ook en nog belangrijker voor mij is, wat is hier aan te doen. Na 4 jaar heb ik het echt wel gehad. De restverschijnselen vind ik niet zo erg, maar de pijn achter mijn oor wel.

Geef een reactie