Het verhaal van Olaf

Mijn naam is Olaf, ik ben 27 jaar en heb een drukke baan als technisch- commercieel medewerker bij een aluminium ramenfabriek in Tilburg.

Mijn verhaal begint vermoedelijk op dinsdag 20 mei 2003 bij de halfjaarlijkse controle bij de tandarts. Na een standaard behandeling en het verwijderen van tandsteen verlaat ik de praktijk. De volgende morgen is mijn tong een beetje geïrriteerd en ontstaat er een tinteling in mijn tong. Dit gevoel straalt langzaam uit naar mijn rechter wang en het lijkt net of er een verdoving in mijn wang geplaatst is. Verder nog geen andere reacties.

Deze constateerde een faciale paralyse ook wel aangezichtsverlamming genoemd. Oorzaak onbekend en het zou vanzelf weer overgaan. Bij geen verbetering na 2 dagen contact opnemen met mijn eigen huisarts en ik kreeg Vioxx onstekingsremmers 25 mg.

Wat een klote weekend! Mijn gezicht was een ramp geworden en ik hoopte op een verbetering maar het werd alleen maar erger. Mijn rechter gezichtshelft was volledig onbestuurbaar geworden. Omdat het bij de vervangende arts allemaal zo snel ging heb ik met mijn nichtje, die voor arts studeert, contact opgenomen en nadat ik mijn verhaal had gedaan en we de symptomen hadden doorgelopen kwam ook zij tot dezelfde diagnose. Nu kon ik alleen rustig vragen om faciale paralyse te spellen en uitleg te geven waar het vandaan kwam. Alleen de duur van het genezingsproces werd door mijn nichtje ingeschat op 2-3 maanden.

Donderdagavond 22 mei zit ik bij kennissen wat te kletsen waarbij ik steeds meer last krijg met het sluiten van mijn rechteroog. Ik dacht op dat moment dat het kwam door de vermoeidheid en dat het na een goede nachtrust wel weer over zou zijn. Vrijdag gewoon naar mijn werk gegaan maar om 9.00 uur merkte ik dat mijn rechter mondhoek ook niet meer functioneerde. Toch maar gauw even langs de vervangende huisarts.

Nadat ik op internet heb zitten zoeken en ik terecht kwam op deze site werd me alles duidelijk; dit zou niet overgaan binnen 1 week !!! Door de informatie op de site ben ik mijn eigen plan gaan trekken en wat een steun vond ik in al die verhalen van lotgenoten.

Maandag 25 mei ben ik terug gegaan naar mijn eigen huisarts en heb gevraagd naar zijn ervaringen met deze ziekte. Ook hij gaf aan dat het vanzelf over zou gaan. Door de ervaringen die lotgenoten hadden beschreven ging ik daar niet mee akkoord en heb ik gevraagd of ik niet gelijk een kuur Prednison (30 mg) kon krijgen, daar stemde de arts mee in. Immers wanneer je naar de KNO-arts wordt doorgestuurd, maar dan inmiddels ca. 2 maanden later, krijg je ook deze medicijnen voorgeschreven. Ook mijn oog begon te irriteren zodat ik ook oogpads heb laten voorschrijven. Na het bezoek aan de huisarts ben ik direct naar mijn werkgever gegaan en heb mezelf anderhalve week rust gegeven.

Na zo’n 3 dagen voelde ik de eerste aanwijzingen dat het ging herstellen. Veel oefenen voor de spiegel, ik had ten slotte toch niks te doen. Langzaam zag ik verbetering optreden in mijn gezicht en elke dag kreeg ik wat meer controle over mijn gezichtsspieren. Dit motiveerde me zo enorm dat ik steeds meer hoop kreeg dat alles weer goed zou komen. Elke dag waren de veranderingen een overwinning! Kort daarna ben ik weer gaan werken en heb mijn drukke leventje opgepakt. Dat de drukte invloed heeft op deze ziekte is voor mij overduidelijk.

Nu, zo’n drie maanden later, zijn bijna alle effecten verdwenen; ik heb soms nog wat last met het sluiten van mijn rechteroog (als ik vermoeid ben) en voel soms wat druk achter mijn rechteroor. Naast deze restverschijnselen ben ik toch erg gelukkig dat alles zo voorspoedig is hersteld.

Ik hoop dat jullie in mijn ervaringen ook de nodige steun vinden zodat dit ook jullie genezingsproces positief bevordert. De ervaringen van lotgenoten hebben mij in ieder geval erg gesteund. Blijf positief en houdt voldoende rust zodat je voldoende energie overhoudt voor je genezing. Tot slot wil ik mijn vriendin Daniëlle bedanken voor haar lieve steun en begrip in deze vervelende periode.

Geef een reactie