Het verhaal van Kitty

Mijn eerste keer Bell vergeet ik niet meer. Het was de zondag voor de start van het nieuwe schooljaar en ik was bijna 14 jaar. Ik logeerde bij mijn vader. ’s Morgens werd ik wakker en had een beetje een verdoofd gevoel in mijn wang. Ik keek in de spiegel en zag dat mijn mond helemaal scheef hing! Ik natuurlijk helemaal over de rooie. Mijn vader zei nog: ‘Je zult wel verkeerd erop hebben gelegen, het trekt straks wel weg’, maar mooi niet dus!

Op maandag gelijk naar de dokter met mijn moeder, ik in tranen! De huisarts vond mij wel een interessant geval: ja dat kwam niet zo vaak voor in de praktijk. Conclusie: de helft van je gezicht is verlamd en het kan nog wel even duren…. IK GA NOOIT MEER NAAR SCHOOL MAMMA! Helaas, die vlieger ging niet op en ik moest gewoon naar school.

Ik vond het vreselijk en heb natuurlijk de nodige opmerkingen wel gehad, maar heb me er geloof ik wel goed doorheen geslagen. Pas na een half jaar kon ik zeggen dat je het helemaal niet meer zag. Wel als ik moe was, dan ging mijn oog een beetje hangen.

Op 11 mei van dit jaar was ik herstellende van een zware griep: ik had de hele week ziek op bed gelegen.6 nachten vrijwel niet geslapen omdat ik zo beroerd was. Eigenwijs als ik was, wilde ik toch graag op zondag naar de kampioenswedstrijd van mijn vriend gaan kijken. Dus mezelf in de kleren gehesen en naar de wedstrijd. Echt lekker voelde ik me nog niet en het broodje kaas bij het ontbijt smaakte eigenlijk naar niets, maar dat zou wel van de griep komen, toch? De wedstrijd werd gewonnen en het werd natuurlijk groot feest. Ik had me voorgenomen om na het eten naar huis te gaan, tegen een uur of 6. Dan rustig naar bed en lekker slapen om de volgende dag weer te gaan werken. ’s Middags een broodje smaakte nog steeds niet, nou ja, dat kwam wel weer als ik me beter voelde…

Het was een erg gezellige middag totdat een vriend van ons van de wagen die door het dorp heen reed afviel, met zijn hoofd op de straat. Hij lag op straat en stond na een paar minuten op met: ‘Geintje!’ Ik schrok me natuurlijk kapot. Daarna naar de sporthal en eten. Bij de sporthal aangekomen werd ik naar boven geroepen door een jongen uit het team: de jongen die van de wagen was afgevallen was niet helemaal meer bij bewustzijn! Ik heb de hele tijd bij hem gezeten totdat de ambulance kwam en ben met zijn vriendin meegeweest naar het ziekenhuis. Hij wist van de hele dag niets meer af, maar verder ging het redelijk.

Toen we daar zo zaten te wachten in het ziekenhuis voelde ik ineens allemaal tintelingen in mijn gezicht, de rechterkant (voor de kijkers links). Mijn mondhoek begon weg te zakken en ik had het gelijk in de gaten: NEE HE! De vriendin schrok ook en zei dat ik het even na moest laten kijken, maar ik wilde alleen maar weg, misschien was het met een nachtje goed slapen wel weer over??

Helaas, op maandag wilde ook mijn oog niet meer dicht en was het helemaal compleet. Ik naar de huisarts, misschien waren er in die tussenliggende jaren wel medicijnen ontwikkeld? Ook hiervoor geldt: helaas. Een kuur van Prednison kon wel, maar daar waren de nadelen zoveel keer groter van dan de voordelen dat dat voor hem (en voor mij) geen optie was. Zijn diagnose: verlamming van Bell. Voorschrift: RUST en ogen druppelen, ik kon hem ook nog afplakken. Dat kon er ook nog wel bij. Moest ik de ziektewet in, maar ja, lesgeven met zo’n scheve mond was eigenlijk ook geen optie.

Mijn moeder is gelijk op internet gaan kijken en vond iets over voetreflexologie. Gelijk een afspraak gemaakt en maandagavond zat ik voor het eerst bij haar in de stoel. Wat mij inmiddels 7 dagen al niet gelukt was, lukte haar in een half uur: ik sliep! Ook viel mijn oog dan langzaam helemaal dicht. Ik had ook slaaptabletten van de huisarts meegekregen, maar zij raadde me aan om gelijk na de behandeling naar bed te gaan zonder een tablet in te nemen. Als ik binnen een uur nog niet sliep, dan kon ik hem altijd nog innemen. Ik sliep binnen 10 minuten en heb die nacht heerlijk geslapen. Woensdag ging ik weer naar haar toe. Mijn oog heb ik niet hoeven afplakken, want als ik het ’s avonds voor het slapengaan dichtdoe, dan blijft hij dicht.

We zijn nu 2 weken verder: ik heb sinds een week mijn smaak terug en kan mijn oog zelf dichtdoen. Ook praten gaat een stuk gemakkelijker, alhoewel het natuurlijk nog geen gezicht is! Of die veranderingen nou door de voetreflexologie komen of niet: het was in elk geval heel erg ontspannend!

Grappig om te lezen vond ik het van de vermoeidheid: dat heb ik ook! Zelf had ik dat niet met Bell in verband gebracht maar meer met de nasleep van mijn griep.
Moeilijk vind ik het om de straat op te gaan: zodra ik mijn mond open doe, kijken mensen mij aan alsof ik niet helemaal 100% ben. Daar baal ik van!

Als er mensen zijn die nog tips en/of trucs hebben om het herstel te versnellen, dan hoor ik het graag!
Groetjes Kitty

Update

Met mij gaat nu alles goed. Ik ben wederom vrijwel volledig hersteld. Alleen ik en mijn vriend zien af en toe nog iets als ik erg moe ben. Dan hangt mijn oog wat en is mijn mond wat scheef. Voor mij een hele goede rem, want ik weet dat ik dan rustig aan moet doen. Ook een hele grote frustratie, want ik ben 26 en weet dat ik niet meer alles onbeperkt kan doen. Maar als ik zo nog een keer Bell kan voorkomen, prima!

Natuurlijk is er nog steeds wel de angst dat het nog een keer terug komt, maar ja….

Geef een reactie