Het verhaal van Co

Op 14 okt. 2002 stond ik op, bij het tandenpoetsen kreeg ik in de gaten dat er iets mis was. Kon mijn prothese er niet goed in- en uit krijgen en mijn mond niet spoelen en spugen. Bij het stiften van de lippen ging alles scheef. Toch naar m’n werk. Heel de dag een raar gevoel (verdoofd) in de tong en een vieze smaak. Ook last van mijn rechteroog, branderig en net of er wat op mijn bril zat.

’s Avonds vroeg de buurvrouw geschrokken: ‘ Wat heb jij nou? Het lijkt wel of je een stille beroerte hebt gehad.’ Toen ik in de spiegel keek zag ik dat m’n rechterkant van het gezicht verlamd was.

De volgende dag is dit nog verder gegaan. Kon niet meer drinken, goed praten, het oog ging niet open of dicht etc. ’s Avonds naar een plaatsvervangend arts gegaan, die zag meteen dat het de ziekte ven Bell was. Hij zei: ‘Zeker geen beroerte want dan hangt alleen de mond’ en bij mij was het ook duidelijk het oog. Dit moest meteen gedruppeld worden en ’s nachts zalf erin omdat het niet goed sloot. Dit zou uitdroging kunnen veroorzaken en uiteindelijk tot blindheid kunnen leiden. Hij heeft me wel enigszins gerustgesteld maar ben toch de volgende dag naar de huisarts gegaan.

Deze heeft allerlei testen gedaan en kwam tot dezelfde conclusie. Kon niet voorspellen hoe lang het ging duren en of er restverschijnselen zouden blijven. Ben voor de zekerheid naar een neuroloog geweest, hij vond dat ik ’s nachts het oog nog moest afplakken om uitdroging te voorkomen en verder spanningen vermijden. Hij dacht dat het met ongeveer 3 maanden wel beter zou zijn.

Ik ben blijven werken, heb vooral de spieren van m’n gezicht gemasseerd en gymnastiekoefeningen gedaan uit het boek “Self-Lifting” van Camille Volaire. Ook ben ik vitamine B-complex gaan slikken ter ondersteuning van het zenuwstelsel en ter verbetering van de weerstand. Nu ben ik 3 weken verder en zo ver opgeknapt dat een vreemde er niets meer van ziet. M’n oog moet ik nog wel behandelen maar dat sluit ook al veel veel beter.

Ik vertel dit verhaal omdat ik weet wat een schrik en onzekerheid het is, maar dat het ook snel over kan gaan.

1 Reaktie

  1. Daphna schreef op januari 5, 2012 at 12:02 am

    Danku Co!!! :)

Geef een reactie